Van 28 mei tot 29 augustus presenteert Palazzo Strozzi in samenwerking met het Walker Art Center uit Minneapolis American Art 1961-2001, een tentoonstelling die op een oorspronkelijke manier de geschiedenis van de moderne kunst in de Verenigde Staten tussen twee beslissende momenten in de Amerikaanse geschiedenis onderzoekt, de Vietnamoorlog en de terroristische aanslag op de Twin Towers.

Aan de hand van een belangrijke selectie werken uit de collecties van het Walker Art Center in Minneapolis, met werken van kunstenaars als Jasper Johns, Donald Judd, Barbara Kruger, Robert Mapplethorpe, Bruce Nauman, Cindy Sherman, Robert Rauschenberg, Kara Walker en Andy Warhol, vertelt deze tentoonstelling veertig jaar Amerikaanse geschiedenis door middel van een veelheid aan artistieke uitingen – waaronder schilderkunst, fotografie, video, beeldhouwkunst en installaties – en behandelt ze thema's die vandaag de dag van fundamenteel belang zijn, zoals de consumptiemaatschappij, feminisme, genderidentiteit, raciale kwesties en de strijd voor burgerrechten, en de doodstraf.

Zaal 5 | Bruce Nauman, Art Make-Up, 1967–1968

Bruce Nauman, geboren in Fort Wayne (Indiana) in 1941, is ongetwijfeld een van de belangrijkste en meest vernieuwende figuren in de hedendaagse kunst van de afgelopen vijftig jaar.

De verscheidenheid aan media die hij gebruikt, van video tot hologram of neon, weerspiegelt de diversiteit van de onderwerpen in zijn werk, waarin hij zowel de aard van het creatieve proces als de aard van de menselijke conditie onderzoekt. Voor Nauman is het proces van artistieke creatie even belangrijk als de kunst zelf.
In 1966, net na zijn afstuderen, zegt Bruce Nauman:

«What does an artist do when he’s alone in his studio? My conclusion was that [if] I was an artist and I was in the studio, then whatever I was doing in the studio must be art. At this point art became more of an activity and less of a product.»

«Wat doet een kunstenaar als hij alleen in zijn atelier is? Mijn conclusie was dat [als] ik een kunstenaar was en ik in het atelier was, dan moest alles wat ik in het atelier deed kunst zijn. Op dat moment werd kunst meer een activiteit en minder een product.»

Nauman begint naam te maken in dezelfde periode waarin popart, minimalisme, proceskunst en conceptuele kunst opkomen, en hij confronteert zich met alle stromingen zonder ooit zijn eigen individualiteit te verliezen.

Net als veel kunstenaars van zijn generatie verwerpt Nauman het traditionele idee van het kunstwerk en de opvatting dat het een onafhankelijk kunstobject is. Hij pleit voor een kunstvorm die voortkomt uit echte ervaring, de ervaring van zijn eigen lichaam. Voor Nauman is beeldhouwkunst de hoeksteen van zijn werk. Daarom haalt hij inspiratie uit de participatie of performance van de toeschouwer, die inherent is aan elk beeldhouwwerk.

Hij beschouwt video als een verlengstuk van zijn beeldhouwkunst en begon eind jaren zestig aan een reeks werken waarin hij verschillende activiteiten uitvoerde voor een vaste camera.

Zijn lange carrière wordt hier in Palazzo Strozzi gepresenteerd met een werk dat de hele zaal in beslag neemt, Art Make-Up: No. 1 White, No. 2 Pink, No. 3 Green, No. 4 Black, een video-installatie die bestaat uit vier scènes. Art Make-up bestaat uit vier verwante films waarin Nauman verschillende tinten make-up op zijn gezicht en torso aanbrengt, waarbij hij zichzelf opzettelijk maskeert en zelfs zijn identiteit vervaagt. Hij wist zichzelf metaforisch uit als onderdeel van zijn onderzoek naar ‘terugtrekking als een vorm van kunst’.

Bruce Nauman

Nauman verschijnt in beeld tegen een witte achtergrond, zonder shirt; hij dompelt zijn vingers in een schaal en smeert de verf over zijn gezicht en lichaam, die hij als een doek gebruikt, totdat ze bedekt zijn. Hij begint met wit, gaat dan over op roze, groen en ten slotte zwart, waarbij hij elke laag over de vorige heen aanbrengt, in een fusie van schilderkunst, beeldhouwkunst, installatie, video en performance. De kunstenaar maskeert zichzelf met make-up, maar de titel geeft aan dat deze handeling ook een vorm van zelfcreatie is (make-up in de zin van jezelf maken, jezelf samenstellen).[2]

Door middel van film en video kan Nauman een verhaal zonder begin en einde presenteren en het vreemde continuüm van zijn eigen leven vastleggen. Hij beschouwt de camera als een instrument om een tijdelijke activiteit te documenteren en vast te leggen en deze echt en waarachtig te maken.Hij maakt gebruik van het artistieke concept van de continuous link, van het creëren van een verhaal zonder begin of einde door middel van eindeloze video- of filmlussen.
Dit idee dat afgeleid is van experimentele muziek had een aanzienlijke invloed op Naumans vroege videokunst, met name op werken uit de late jaren 60 waarin hij zichzelf filmde terwijl hij eenvoudige, repetitieve handelingen uitvoerde in zijn studio.

Essay on artwork/poetics of the artist by a student of Brera, Accademia di Belle Arti Milano, 2020, (Supervisor Orietta Berlanda

)