| |
|
Na anthologische tentoonstellingen rond kunstenaars als Ai Weiwei, Bill Viola, Anselm Kiefer, Anish Kapoor, Marina Abramovic en Olafur Eliasson, vervolgt Palazzo Strozzi zijn verkenning van de hedendaagse kunst met een icoon van de 20e-eeuwse Amerikaanse schilderkunst. Van 27 september tot 26 januari kan je de tentoonstelling Helen Frankenthaler. Dipingere senza regole bezoeken, en het werk en onderzoek van deze onafhankelijke en originele kunstenares in een bijzondere context ontdekken. Het is in Italië de meest complete tentoonstelling die tot nu aan Helen Frankenthaler gewijd wordt, met bruiklenen van internationale musea en collecties zoals het MOMA in New York, Tate Modern in Londen, het Buffalo AKG Art Museum, de National Gallery in Washington, de ASOM Collection en de Levett Collection [5].
In de annalen van de moderne kunst van de 20e eeuw blijft Helen Frankenthaler een baken van innovatie en creativiteit. Frankenthaler wordt geprezen om haar baanbrekende bijdragen aan het abstract expressionisme en haar centrale rol in de ontwikkeling van het Colour Field painting. Haar nalatenschap wordt gekenmerkt door haar beheersing van techniek en haar grenzeloze zin voor experimenteren. Haar artistieke carrière, die meer dan zes decennia besloeg, heeft niet alleen de manier waarop kunst werd gemaakt opnieuw gedefinieerd, maar ook generaties geïnspireerd om creativiteit met moed en originaliteit te benaderen.
Helen Frankenthaler Dipingere senza regole, dat tot stand is gekomen in samenwerking met de Helen Frankenthaler Foundation, omvat dertig poëtische abstracte werken van Frankenthaler die ze maakte tussen tussen 1953 en 2002, en toont ook een selectie schilderijen en sculpturen van enkele van haar tijdgenoten – Anthony Caro, Morris Louis, Robert Motherwell, Kenneth Noland, Jackson Pollock, Mark Rothko, David Smith en Anne Truitt – waarmee de synergie tussen deze kunstenaars wordt belicht. De tentoonstelling onderzoekt ideeën rond vriendschap, verwantschap en wederzijdse invloed: hoe bevriende kunstenaars met elkaar communiceren en elkaar emotioneel steunen, hoe ze elkaars werk bekijken en hoe ze verwerken wat ze zien. Frankenthalers correspondentie met Smith, Truitt en Caro onthult hoe artistieke vriendschappen zich in de loop der tijd ontwikkelen. Fragmenten uit hun briefwisseling zijn opgenomen in de tentoonstellingscatalogus. In de tentoonstelling verschijnen Frankenthalers woorden in grote bijschriften om specifieke werken te verduidelijken.
Toen Frankenthaler in 2011 overleed, wezen talloze necrologieën op haar invloed als een schakel tussen het abstract expressionisme van Jackson Pollock en de Color Field-beweging waar haar tijdgenoten Morris Lewis en Kenneth Noland in het bijzonder bekend om werden.
|
Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole
27 september 2024 tot 26 januari 2025
Palazzo Strozzi
Piazza degli Strozzi, Firenze
www.palazzostrozzi.org
|
 |
Helen Frankenthaler in front of Moutains and Sea (1952)
at her West End Avenue apartment, spring 1956
|
Frankenthaler werd op 12 december 1928 geboren in New York City en groeide op in een milieu van cultuur en intellectuele ontwikkeling. Haar vader was een vooraanstaand rechter bij het Hooggerechtshof van de staat New York, terwijl haar moeder, een immigrant uit Duitsland, een omgeving creëerde die artistieke en academische prestaties aanmoedigde. Vanuit haar huis aan de Upper East Side bezocht ze regelmatig musea en galerieën en werd ze aangemoedigd om kunst te studeren in Vermont.
Tijdens haar studie aan het prestigieuze Bennington College kwam ze in aanraking met een breed scala aan ideeën en creatieve disciplines, die de basis vormden voor haar artistieke filosofie. Na haar afstuderen in 1949 keerde Frankenthaler terug naar New York en dompelde zich onder in de dynamische kunstscene van de stad, waar ze inspiratie putte uit haar mentoren en tijdgenoten en tegelijkertijd een eigen visuele identiteit ontwikkelde.
In 1950 ontmoette ze Clement Greenberg en had vijf jaar lang een relatie met de invloedrijke kunstcriticus die twintig jaar ouder was dan zij. Via hem ontmoette ze de grootheden van de hedendaagse kunst: het echtpaar Jackson Pollock en Lee Krasner, Elaine en Willem de Kooning, Barnett Newman en de beeldhouwer David Smith. Als jonge vrouw zag Helen Frankenthaler Pollock aan het werk en was ze onder de indruk van de kracht van zijn bewegingen.
In 1951 maakt ze verschillende reizen naar het huis van Pollock en Krasner en het atelier in Springs op Long Island. Ze begreep meteen wat Pollock bereikte door te schilderen op en rond een doek dat op de vloer van het atelier was uitgespreid: het geïmproviseerde gebaar, de aanval, het alles of niets van een beweging, de choreografie van een geïmproviseerd, volwaardig gebaar en de mogelijkheid dat abstracte schilderkunst een soort betekenis of boodschap kon overbrengen. Abstractie, ingegeven door spontane tekeningen, paste bij Frankenthalers artistieke temperament waarmee ze zich wilde uitdrukken zonder zich helemaal bloot te geven.[2]
Pollock stelde haar in staat om schilderen te zien als een intuïtief proces, voorbereid door tekenen: een grenzeloze benadering die Frankenthalers meesterwerk, Mountains and Sea, zou mogelijk maken, evenals veel van de schilderijen in deze tentoonstelling.
|
|
Ernst Haas (1921-1986), Helen Frankenthaler, 1969, gelatin silver print, printed by Robin Bell
|
Haar innovatieve soak-stain-techniek, waarbij ze verdunde verf op onbewerkt, ongepgrond canvas goot, leidde tot de creatie van doorschijnende kleurvlakken, color fields, zoals te zien is in haar baanbrekende werk Mountains and Sea (1952). Door haar uitvinding van de soak-stain-techniek verruimde ze de mogelijkheden van de abstracte schilderkunst, terwijl ze soms op unieke wijze verwees naar figuratie en landschap. Haar zeer vergelijkbare methode en duidelijk moderne benadering leverden een kunst op die meer verwant was aan traditionele Chinese landschapsschilderkunst dan aan de New Yorkse school van eind jaren 40 en begin jaren 50.
De tentoonstelling opent met vier werken uit de jaren 70, een periode waarin Helen Frankenthaler haar in 1952 ontwikkelde soak-stain-techniek perfectioneerde. In een tweede zaal wordt een werk van Jackson Pollock geconfronteerd met Helen Frankenthale's Open Wall ( 1953) en Mediterranean Thoughts (1960).
|
![An installation view of 'Helen Frankenthaler: Painting Without Rules' at Palazzo Strozzi, with Helen Frankenthaler, Open Wall (Muro aperto), 1953, Jackson Pollock, Number 14 (Numero 14), 1951, and Helen Frankenthaler, Mediterranean Thoughts, (Pensieri mediterranei), 1960 [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze][© Helen Frankenthaler Foundation -Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczMwGAKRDupK_-LAs_NpyKhEhW13vJxuXPOqrhc5w-uDatBf2WQN1uY7gxNQISG0pvYfJMLbQ_xPU2SqwDh3ugUiuzVrLtKyfU1bpMAo5Nm8Y31BPuSQ=w2400-h1601-p-k) |
An installation view of 'Helen Frankenthaler: Painting Without Rules' at Palazzo Strozzi, with Helen Frankenthaler, Open Wall (Muro aperto), 1953, Jackson Pollock, Number 14 (Numero 14), 1951, and Helen Frankenthaler, Mediterranean Thoughts, (Pensieri mediterranei), 1960 [1]
|
Among Friends
In de woonkamer van Helen Frankenthaler, die ze deelde met haar toenmalige echtgenoot Robert Motherwell in hun herenhuis in New York, hingen prominente werken van Mark Rothko en Kenneth Noland, naast stukken van Willem de Kooning, David Smith en Motherwell zelf. Op een bekende foto van Hans Namath, voor Vogue 1964, die ook op de tentoonstelling te zien is, hangen vertrouwde werken aan de muur: van links naar rechts:
Helen Frankenthalers Mountains and Sea, (1952), Mark Rothko’s Zonder titel (1949) en Robert Motherwells Elegie aan de Spaanse Republiek nr. 70 (1961).
Er hingen geen werken van Jackson Pollock in het huis van Helen Frankenthaler en Robert Motherwell in New York. Pollock was een grote inspiratiebron voor Frankenthaler, misschien wel meer dan welke andere kunstenaar ook, dus dit is een verrassende omissie. Pollock kwam in 1956 op tragische wijze om het leven bij een auto-ongeluk, net toen de carrière van Frankenthaler een vlucht begon te nemen.
|
![The 1960s New York home of Helen Frankenthaler & Robert Motherwell [Hans Namath, for Vogue 1964]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczMmDA4InKYwalJToltGO_kGnvDBOLXQ8sFxxpJljIECc0Ts-TqGbLYUhw6PoBGF2AtPsKdyUkO63j6sBV_VW0MlvwsYd8v3yrhPG1_-8fiM64vMtznJ=w1289-h702-p-k) |
The 1960s New York home of Helen Frankenthaler & Robert Motherwell, 173 East 94th Street, New York [Hans Namath, for Vogue 1964]
|
De vriendschap tussen David Smith en Robert Motherwell begon in 1947, enkele jaren nadat Smith definitief was verhuisd naar Bolton Landing, meer dan tweehonderd mijl ten noorden van New York City, waar Motherwell woonde. Ondanks de fysieke afstand tussen hen bleven de twee mannen nauw bevriend tot aan Smiths dood in 1965. Naast hun wederzijdse genegenheid deelden ze ook een aantal esthetische voorkeuren. [4] Helen Frankenthaler ontmoette David Smith in 1951, toen ze met Clement Greenberg mee ging op bezoek naar Bolton Landing. Ze ontmoette Robert Motherwell in 1957, ze werden al snel heel close en trouwden in april 1958. Na haar huwelijk met Motherwell werd Smith een vertrouwd lid van hun familie.
In 1951 had Frankenhaler Portrait of an Eagle's Keeper (1948-49) van Smith gekocht. Het beeld was een van Frankenthalers vroegste kunstaanwinsten, en stond prominent in haar en Motherwells huis. Op de foto hierboven staat het rechts voor de open haard.
|
![David Smith, Portrait of the Eagle’s Keeper, (Ritratto del guardiano dell’aquila), 1948-1949, acciaio, bronzo; cm 96,5 x 32,7 × 57,8, New York, Helen Frankenthaler Foundation © The Estate of David Smith / VAGA, New York [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczMPb6PNXu1167r4_W9re5axIFkEX2JJXSSDZ1ke5gBQ7YY1Q5Q9Ar-KwLy6CzNHL-6FDUT2tXhso4r_oVksuaEx36ztbw6-N6-MFJrNoOigKqlwUeXa=w1600-h2400-p-k) |
David Smith, Portrait of the Eagle’s Keeper, (Ritratto del guardiano dell’aquila), 1948-1949
, acciaio, bronzo; cm 96,5 x 32,7 × 57,8, New York [2]
Helen Frankenthaler Foundation © The Estate of David Smith / VAGA, New York
|
Toen ze in 1958 met Robert Motherwell trouwde, hing er een schilderij van Rothko in de woonkamer van hun herenhuis aan 173 East 94th Street, New York. Frankenthaler leefde met dat schilderij. Rothko vermenselijkte geometrie. De randen van een Rothko-kleurvlak zijn niet helemaal recht. Hij vervaagt de randen om in een oneindigheid over te vloeien, om een toegangspoort tot een andere wereld te creëren. Frankenthaler zag wat hij probeerde te doen. Tegelijkertijd is haar interpretatie van kleurvlakken minder spiritueel, maar directer, meer speels en impulsief.
|
![Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sale 4, con Mark Rothko, Untitled (Senza titolo), 1949 [© Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczNKRxOrbNKYG3g8z7niANhyPBTaUw9PYArp8GHr6B6-TfpCYWEK2Q7p0OtsWUHmWtM2N7TF-b4542UGysorxXBR9wDe34ZSh6pZ_2QuFLOhuNAxRGvC=w2508-h3762-p-k) |
Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sale 4,
con Mark Rothko, Untitled (Senza titolo), 1949 [1]
|
Het vierde deel van de tentoonstelling in Palazzo Strozzi is gewijd aan de kring van kunstenaars rond Frankenthaler. Hier worden aangekochte of aan haar geschonken werken tentoongesteld, waaronder dat van Mark Rothko, van wie we hier Untitled (Zonder titel) uit 1949 kunnen bewonderen.
Mark en Mell Rothko maakten ook deel uit van de artistieke kring van het echtpaar. Wat Pollock voor Frankenthaler was in de jaren 50, was Rothko in de vroege jaren 60: de katalysator voor een ander soort abstract beeld. We zien enkele overeenkomsten met Cape (Provincetown) van Frankenthaler uit de vorige zaal: beide werken geven de geometrische vorm weer en benadrukken de expressieve kwaliteiten ervan.
Het eerste doek dat we in de vierde zaal tegenkomen is een schilderij van Robert Motherwell, Summertime in Italy (Zomer in Italië) uit 1960. De kunstenaar was van 1958 tot 1971 getrouwd met Helen Frankenthaler en samen deelden ze niet alleen familie en vrienden, ze reisden veel en wisselden artistieke meningen uit. De twee waren heel verschillend: naast een leeftijdsverschil van veertien jaar was hij verlegen, leergierig en introvert, terwijl zij sociaal, onstuimig en extravert was. In 1960 beeldden beiden een moment uit van de zomer die ze doorbrachten in Alassio in Ligurië: Summertime in Italy van Motherwell en Alassio van Frankenthaler stralen, zij het op verschillende manieren, een vrolijke, zomerse en zorgeloze sfeer uit.[2]
|
 |
Robert Motherwell, Summertime in Italy (1960), oil paint and black pencil on wove paper,
National Gallery of Art, Washington DC
|
Robert Motherwell :
«You learn from Japanese calligraphy to let the hand take over: then you begin to watch the hand as though it is not yours, but as though it is someone else’s...That is a whole different way of drawing compared to looking at something and marking its shapes down.»[5]
In Summertime in Italy (1960) bevestigt Robert Motherwell de autonomie van het schilderij door zijn nadruk op vlakheid, ritme en materiële aanwezigheid, zonder te vervallen in illustratie of literair sentiment.
Dat de titel een geografische of seizoensgebonden associatie oproept, is uiteindelijk van ondergeschikt belang. Zoals bij de sterkste werken van het abstract expressionisme ligt de kracht van Motherwell niet in verwijzing, maar in de overtuigende samenhang van vorm en kleur. Summertime in Italy bevestigt daarmee schilderkunst als een zelfkritische discipline, waarin betekenis ontstaat uit formele noodzaak en niet uit narratief of symboliek.
De laatste twee werken in de zaal tonen twee verschillende manieren om kleur en vormen te gebruiken: een kleurrijk schilderij met een uitstralende dynamiek is Aleph Series V (Aleph-serie V) van Morris Louis (1960), terwijl Helen's Choice (Helen's keuze) van Kenneth Noland (1977) delicater, geometrischer en rozer is.
|
![Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sale 4, con Mark Rothko, Untitled (Senza titolo), 1949 e Kenneth Noland, Helen’s Choice (La scelta di Helen), 1977 [© Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPCX_BiVgXZLYBFzF1ZcZKAXHji5d7h_pY0e_cFG7IPddOX5oPowMXBTihrUvaxLqYhShp-lyDlfgJOp-dx2p4k59K3hDcDBMNOfjVEUfOlig2ILixD=w7952-h5304-p-k) |
| Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sala 4, con Robert Motherwell, Summertime in Italy (Estate in Italia), 1960 e Morris Louis, Aleph Series V (Serie Aleph V), 1960 [1] |
Morris Louis en Kenneth Noland
Het was destijds een baanbrekende innovatie. Greenberg bewonderde Frankenthalers techniek vanwege zijn theorieën over purisme binnen de kunst. Greenberg geloofde dat het enige kenmerk dat schilderkunst onderscheidde van andere kunstvormen, de ‘vlakheid’ ervan was. Deze eigenschap werd versterkt door de soak stain-techniek . De verf drong daadwerkelijk door in het oppervlak van het doek en vertoonde geen driedimensionale eigenschappen. Frankenthalers schilderijen, en dan vooral Mountains and Sea, zouden de belangrijkste invloed zijn op Louis Morris en Kenneth Noland.
In 1953 nam Clement Greenberg hen mee naar Frankenthalers atelier, terwijl zij zelf de stad uit was (hij had de sleutel). De kunstenaars waren stomverbaasd door wat ze zagen. In vergelijking met Pollocks dichte abstracties bood Frankenthalers lichtgekleurde doek, vol licht en ruimte, een alternatieve benadering die de Amerikaanse kunst op een nieuw pad zette.'We zagen niet alleen Mountains and Sea, maar ook een reeks schilderijen die ze recentelijk had gemaakt', herinnerde Noland zich. 'We voelden ons opgetogen. Het idee om kleur over het oppervlak van het schilderij te kunnen verspreiden zonder dat dit een illusie creëerde, sprak ons erg aan. 'Frankenthaler was', zei hij, de brug tussen Pollock en wat mogelijk was.
Colour Field painting was wat mogelijk was, het was de volgende grote stroming in de Amerikaanse schilderkunst. Greenberg noemde het met prozaïsche precisie Post-painterly abstraction, maar Colour Field painting is de term die is blijven hangen.
Henry Geldzahler:
«Clement Greenberg included the work of both Morris Louis and Kenneth Noland in a show that he did at the Kootz Gallery in the early 1950s. Clem was the first to see their potential. He invited them up to New York in 1953, I think it was, to Helen's studio to see a painting that she had just done called Mountains and Sea, a very, very beautiful painting, which was in a sense, out of Pollock and out of Gorky. It also was one of the first stain pictures, one of the first large field pictures in which the stain technique was used, perhaps the first one. Louis and Noland saw the picture unrolled on the floor of her studio and went back to Washington, DC., and worked together for a while, working at the implications of this kind of painting.»[3]
Morris Louis
In de jaren vijftig werd Morris Louis een van de eerste vertegenwoordigers van de Color Field painting. Louis produceerde een oeuvre dat gekenmerkt werd door grootschalige doeken en innovatieve kleurtechnieken waarbij hij gebruik maakte van Magna-acrylverf. Tussen 1954 en zijn dood in 1962 ontwikkelde Louis een reeks schilderijen die verschillende stilistische fasen in zijn artistieke evolutie markeerden. Deze belangrijke series omvatten de Veils, Florals, Columns, Alephs, Unfurleds en Stripe-schilderijen. Elke groep illustreert Louis' diepe betrokkenheid bij kleur, vorm en materialiteit, en samen vertegenwoordigen ze een baanbrekende bijdrage aan de naoorlogse Amerikaanse abstractie.
De Veil-serise zijn genoemd naar de dunne, overlappende ‘sluiers’ van oliehoudende Magna acrylverf. Het zijn Louis' vroegste experimenten met het aanbrengen van dunne, sneldrogende kleurlagen op ongeprepareerd doek. Misschien roept de reeks het gevoel op van veranderende kleuren en licht dat we in deze schilderijen worden aangemoedigd waar te nemen. Het is moeilijk te onderscheiden waar de ene kleur eindigt en de andere begint, omdat, in een effect dat uniek is voor Magna, de onderliggende lagen gedeeltelijk worden opgelost door de opeenvolgende kleurlagen, waardoor een diffuus, smeltend uiterlijk ontstaat. Door deze nieuwe soort verf onvoorspelbare effecten te laten creëren, liet Louis het toeval een grotere rol spelen in zijn kunst: het medium zelf bepaalde het eindresultaat. Dit was een manier om de mate van controle van de kunstenaar over zijn eigen werk te heroverwegen.[6]
|
 |
Morris Louis, Aleph Series V (Serie Aleph V), 1960, Magna su tela / Magna on canvas,
cm 266,7 × 206,1, New York, Helen Frankenthaler Foundation [2]
|
Morris Louis, Aleph series (1960–1961)
De Aleph-serie, genoemd naar de eerste letter van het Hebreeuwse alfabet, markeerde een korte maar opvallende fase in het werk van Louis. Deze werken, voornamelijk geproduceerd in 1960, kenmerkten zich door gecentraliseerde composities van verf die zweefden of zweefden binnen het picturale veld, en vaak meer beheerst en symmetrisch leken dan eerdere series. [5]
De Alephs maakten vaak gebruik van gedurfde, soms dekkende kleuren en creëerden een ruimtelijke spanning tussen figuur en achtergrond. Hoewel het gebruik van vlekken bleef bestaan, waren de composities strakker en meer architectonisch. De titel Aleph suggereert mogelijk een fundamenteel of oorspronkelijk thema, in lijn met Louis' interesse in elementaire structuren en symbolen.[5]
Kenneth Noland
In het begin van de jaren vijftig ontmoette Noland Morris Louis in Washington D.C. terwijl hij avondlessen gaf aan het Washington Workshop Center for the Arts. Hij raakte bevriend met Louis en nadat hij door Clement Greenberg was voorgesteld aan Helen Frankenthaler en haar nieuwe schilderijen had gezien in haar atelier in New York City in 1953, nam hij net als Louis haar ‘soak-stain’-techniek over.
Aan het einde van de jaren zestig ontstond een nieuwe stijl die gekenmerkt werd door horizontale strepen en die een radicale schilderkunst voorstelde die neigde naar minimalisme. In het volgende decennium produceerde hij de Plaids en de Shaped Canvases, werken die de abstractie benadrukten door de asymmetrie van het doek en het idee van schilderkunst als een “venster op de wereld” verwierpen.
In 1964 nam hij deel aan de tentoonstelling Post-Painterly Abstraction, samengesteld door Clement Greenberg, die door het hele land reisde en ertoe bijdroeg dat Color Field painting stevig verankerd raakte als een belangrijke nieuwe beweging in de hedendaagse kunst van de jaren zestig. Noland was een pionier op het gebied van shaped canvasses, voorgevormde doeken, aanvankelijk met een reeks symmetrische en asymmetrische ruiten of chevrons. In deze schilderijen worden de randen van het doek net zo belangrijk als het midden.
|
![Kenneth Noland, Helen’s Choice (La scelta di Helen), 1977, acrilico e grafite su tela, acrylic and graphite on canvas, cm 239,1 × 174, New York, Helen Frankenthaler Foundation [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczMqSM33qF_4rZGVC_38chktzNtdId3nx61p6pqY_nq_ytXpTS-0c6ZsBshpuK1XE4o-_RYbh_MrNnodUXH1Wlvl7g95D2vaKJthIzb2LX62VKP0VZUX=w1600-h2216-p-k) |
Kenneth Noland, Helen’s Choice (La scelta di Helen), 1977, acrilico e grafite su tela, acrylic and
graphite on canvas, cm 239,1 × 174, New York, Helen Frankenthaler Foundation [2]
|
In 1977 besloot Kenneth Noland een schilderij aan Helen Frankenthaler op te dragen, Helen's Choice (Helen's keuze). Het schilderij laat zien hoe Noland op een meer gevoelige manier gebruik maakt van acrylverf. De roze tint in combinatie met de geometrische strepen geeft het schilderij een verfijnden delicate uitstraling. Het werk wordt, net als veel andere werken van zijn collega's en vrienden, door Helen Frankenthaler aangekocht en opgenomen in haar persoonlijke collectie.
|
Werken
Mark Rothko, Untitled (Senza titolo), 1949, olio e tecnica mista su tela, oil and mixed media on canvas, cm 228,9 × 112, Washington, D.C., National Gallery of Art. Gift of the Mark Rothko Foundation, Inc.
Robert Motherwell, Summertime in Italy (Estate in Italia), 1960, olio e grafite su carta, oil and graphite on paper, cm 148,4 × 107,9, Washington, D.C., National Gallery of Art. The Nancy Lee and Perry Bass Fund.
Morris Louis, Aleph Series V (Serie Aleph V), 1960, Magna su tela / Magna on canvas, cm 266,7 × 206,1, New York, Helen Frankenthaler Foundation
Kenneth Noland, Helen’s Choice (La scelta di Helen), 1977, acrilico e grafite su tela, acrylic and graphite on canvas, cm 239,1 × 174, New York, Helen Frankenthaler Foundation.
|
![David Smith, Portrait of the Eagle’s Keeper (Ritratto del guardiano dell’aquila), posizionata di fronte a un gigantesco facsimile del soggiorno newyorkese di Frankenthaler e Robert Motherwell [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze] [© Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPzW5bSOuXDRWQGffKt88zXaFuI-g1g_3RCnSh5OPafMRIgMmX2_B7ua8FGVeLCasZ_wh5fkwOAR1CmRFj8xlBD9BIXUfOvMPXc22qwfnzbhKqujvY2=w3200-h2133-p-k) |
| David Smith, Portrait of the Eagle’s Keeper (Ritratto del guardiano dell’aquila), posizionata di fronte a un gigantesco facsimile del soggiorno newyorkese di Frankenthaler e Robert Motherwell [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze] [1] |
De tentoonstelling Helen Frankenthalers, Dipingere senza regole in het Palazzo Strozzi in Firenze, loopt tot 26 januari en verhuist vervolgens in april naar het Guggenheim Museum in Bilbao.
Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole
27 september 2024 tot 26 januari 2025
Palazzo Strozzi
Piazza degli Strozzi, Firenze
www.palazzostrozzi.org
Op verzoek organiseert Traveling in Tuscany vanuit Podere Santa Pia (Cinigiano) geleide bezoeken aan de tentoonstelling.
|
|
|
|
| |
|
Bibliografie
John Elderfield, Painted on 21st Street: Helen Frankenthaler from 1950 to 1959, Abrams, 2013
Thomas E. Crow, Helen Frankenthaler, Drawing within Nature : Paintings from the 1990's, RIZZOLI, 2023
Elizabeth A. T. Smith, Helen Frankenthaler Late Works, 1988-2009, Radius Books, 2022
John Elderfield, Helen Frankenthaler, Gagosian & Helen Frankenthaler Foundation, 2024
|
 |
|
 |
John Elderfield, Painted on 21st Street: Helen Frankenthaler from 1950 to 1959, Abrams, 2013
|
|
John Elderfield, Helen Frankenthaler, Gagosian & Helen Frankenthaler Foundation, 2024
|
|
Douglas Dreishpoon, Giving Up One's Mark: Helen Frankenthaler in the 1960s and 1970s, Albright-Knox Art Gallery, Buffalo, New York, 2014
|
Palazzo Strozzi, Firenze
|
|
|
|
|
 |
|
![Olafur Eliasson, Solar compression, 2016. Fondazione Palazzo Strozzi, Florence – 2022
[Photo: Ela Bialkowska, OKNO Studio. Courtesy Fondazione Palazzo Strozzi, Florence]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczM-YUTyoOj-8v6Ymvgp48K56esxlziY9qY2lLLJwYSd5J6GJdbc2Gch38PIaP_269UzVt1qBMghoalE5PP4ow8dAzi_4A24uMLAUqUiGp7-WQ5Kj08l=w700-h467-p-k) |
|
![Tracey Emin. Sex and Solitude, Palazzo Strozzi, Florence [Tracey Emin, I waited so Long (2022; acrylic on canvas, 183.1 x 183.3 x 3.5 cm) © Tracey Emin. All rights reserved, DACS 2024]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczP0I9Sv94s_vxGkFWxSJqgFuQm_Ga1tinWQhLHmyq6SHEKIyTakENniAWaiIAWe5mmGKNInjJFyxB_hvqc_5lOa9wkLoeMJT5Ega4VZil1NbB0kkQXo=w2200-h1466-p-k) |
Marina Abramovic, The Cleaner, Palazzo Strozzi, 2018
|
|
Olafur Eliasson, Solar compression, 2016. Fondazione Palazzo Strozzi, Firenze – 2022
|
|
Tracey Emin. Sex and Solitude, Palazzo Strozzi, Florence [Tracey Emin, I waited so Long (2022; acrylic on canvas), © Tracey Emin. All rights reserved, DACS 2024]
|
 |
|
![American Art 1961-2001, Palazzo Strozzi, Firenze. Veduta delle sale, con un focus su Ellsworth Kelly e alcune delle sue opere più significative, Black Curve, 1962, e Red Green Blue, 1964 [© photo Ela Bialkowska OKNO Studio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPXsL8mwD_q8zXMgWzvnxZwDdWu8sGrLw9oEuLOniFQhS0bEw9Wy-nCGvvyxI24_b_t7CdfV15liTfaT8xj3RGIsMmrLuzNjWJfI6DZxqZqfY2_tOQ0=w1200-h800-p-k) |
|
![Anish Kapoor, Void Pavilion VII, 2023 [Anish Kapoor. Untrue Unreal, courtyard Palazzo Strozzi, Firenze © Photo: Ela Bialkowska, OKNO Studio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPgiSdHeAzlarBDas1ItAruOEMYzij1LfQN3fGIi-uQtFDV95sB2Ou5la_qGLYyvW9szbv1ttckT2We8sXG6hRhv1Yg1ifpUCtCvQFOPGEqXgZ6RID3=w700-h467-p-k) |
Anish Kapoor. Untrue Unreal, Palazzo Strozzi, Firenze. Void Pavilion VII, 2023
|
|
American Art 1961-2001, Palazzo Strozzi, Firenze. Veduta delle sale, con un focus su Ellsworth Kelly e alcune delle sue opere più significative, Black Curve, 1962, e Red Green Blue, 1964]
|
|
Anish Kapoor, Void Pavilion VII, 2023
|
Tentoonstellingen Palazzo Strozzi, een selectie
Beato Angelico, Fondazione Palazzo Strozzi, Firenze, 26 September 2025 - 25 January 2026
Tracey Emin. Sex and Solitude, Palazzo Strozzi, Firenze, 16 March 2025 - 20 July 2025
Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole. Palazzo Strozzi, Firenze, 27 September 2024 - 26 January 2025
Anselm Kiefer, Angeli caduti, Fondazione Palazzo Strozzi, Florence, 22 March 2024 - 21 July 2024
Anish Kapoor. Untrue Unreal, Palazzo Strozzi, Firenze, 07 October 2023 - 04 February 2024
Olafur Eliasson, Nel Tuo Tempo, Fondazione Palazzo Strozzi, 22 September 2022 - 22 January 2023
Donatello, the Renaissance, Fondazione Palazzo Strozzi, 19 March 2022 - 31 July 2022
American Art 1961-2001, The Walker Art Center Collections, from Andy Warhol to Kara Walker, Fondazione Palazzo Strozzi, 28 May 2021 - 29 August 2021
Natalia Goncharova: A Woman of the Avant-Garde with Gauguin, Matisse and Picasso. Fondazione Palazzo Strozzi, Florence. September 28 2019 – January 12 2020
Verrocchio, master of Leonardo, Fondazione Palazzo Strozzi, Florence, 09 March 2019 - 14 July 2019
Marina Abramovic, The Cleaner, Palazzo Strozzi, Firenze, 1 September 2018 - 20 January 2019
The Cinquecento in Florence. From Michelangelo and Pontormo to Giambologna, Fondazione Palazzo Strozzi, Florence, 21 September 2017 - 21 January 2018
|
Helen Frankenthaler Foundation
The Helen Frankenthaler Foundation, established and endowedby the artist during her lifetime (1928-2011), is dedicated to promoting greater public interest in and understanding of the visual arts.
A MEMORABLE FRIENDSHIP: MOTHERWELL, SMITH, FRANKENTHALER | dedalusfoundation.org
A collaboration between the Dedalus Foundation and the Estate of David Smith, with contributions from the Helen Frankenthaler Foundation.
Art history | Post-Painterly Abstraction | Kenneth Noland | Morris Louis
|
 
Artists in residence
Het vakantiehuis Podere Santa Pia bevindt zich in het zuiden van Toscane, in het hartje van de Toscaanse Maremma, op 30 km van Montalcino. Podere Santa Pia is een prachtige voormalige klein kloosterboerderij uit de 19e eeuw. Het vakeantiehuis ligt op een heuvel, omgeven door wijngaarden, bossen van donzige eik en kurkeik, es en jeneverbesstruiken. Na een halve eeuw van verval werd het voormalige kleine klooster gerestaureerd tot een authentiekee vakantiewoning, met groot respect voor de originele Toscaanse stijl. De originele terracottavloeren houten balken en typische arcade's ademen de sfeer van een voorbije tijd. Maar het eenvoudige interieur en de minimalistische ingrepen sluiten perfect aan bij de eenvoud van de Toscaanse landhuizen van weleer. Een mooie selectie hedendaagse grafiek van kunstenaars als Jürgen Partenheimer, Ronald Noorman, Philippe Vandenberg en Hanns Shimansky maken deze woning tot een hoogstaand vakantieverbijf, in de nog ongerepte Maremma.
Trova la casa perfetta per la tua vacanza | Tuscan Holiday houses | Podere Santa Pia
|
|
|
 |
|
 |
Celebrare il dolce far niente
|
|
A beautiful early evening by the pool, in the resplendent Tuscan sun, time takes on a languid quality
|
|
Visia da Podere Santa Pia, fino al mare e Montecristo
|
 |
Reflections on the pool: Tuscan designs for swimming
|
 |
Podere Santa Pia, situated in the valley between Cinigiano and Castiglioncello Bandin, the heart of the Tuscan Maremma
|
| |
|
|
|
|
[1] Installation views from Helen Frankenthaler: Painting Without Rules, Palazzo Strozzi, Florence. Photographs by Ela Bialkowska, OKNO Studio. Courtesy Fondazione Palazzo Strozzi, Florence.
Afbeeldingen zijn ontleend aan de Comunicato stampa van Palazzo Strozzi. Rechten zijn voorbehouden aan de Helen Frankenthaler Foundation © 2024 Helen Frankenthaler Foundation, Inc. / Artists Rights Society (ARS), New York.
[2] Area stampa - Fondazione Palazzo Strozzi | www.palazzostrozzi.org/area-stampa
[3] Zie ook De Antonio, Emile. Painters Painting, a Candid History of The Modern Art Scene 1940–1970, p. 79, Abbeville Press 1984, ISBN 0-89659-418-1, en Carmean, E. A. Helen Frankenthaler A Paintings Retrospective, Exhibition Catalog, pp. 12–20, Harry N. Abrams in conjunction with The Museum of Modern Art, Fort Worth, ISBN 0-8109-1179-5
[4] A Memorable Friendship: Motherwell, Smith, Frankenthaler – The Dedalus Foundation | dedalusfoundation.org
The works of the three artists, different as they were from each other, had strong affinities during the years they spent together. In particular, all three employed contrapuntal interactions of forms and gestures in their work.
The friendship between the three artists remained very strong. Photographs and correspondence between the three artists over the years reflect the depth of their friendship and their respect for each other’s work.
[5] Upright, Diane (1985). Morris Louis: The Complete Paintings. New York: Harry N. Abrams. ISBN 0810912805. OCLC 11622690 [Paintings].
[6] The Art history | Morris Louis
|
|
|
![Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sale 4, con Robert Motherwell, Summertime in Italy (Estate in Italia), 1960 e Morris Louis, Aleph Series V (Serie Aleph V), 1960 [© Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczOUPWKwRt-AdIYk56b35XA0X6fFcj-52LWrtJZ2zBalqZGGjWxAYgCceAskfn5B2t5LCSy10Li9UJZq5cgG3hVgE87sK69a4-dhZqdwZR-ZhsIkCeH9=w7952-h5304-p-k)
![Toacana ] Galleria di immagini](/titels/albump.gif){kind=small}
![Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta delle sale, con Western Dream (Sogno occidentale), 1957 e Open Wall (Muro aperto), 1953 [© Helen Frankenthaler Foundation -Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczOpAXmg8ZpK4zk3v_-OvaFRqDW75N9CIe1vrZ6c3zKYyyA1VcvlL9cp01EpG_R7EVcVJGad5H9WWQGuHNUvz1ZSk6NSU5rB_LliCnaGAP_KVZfNqA5Z=w1400-h934-p-k)
![An installation view of 'Helen Frankenthaler: Painting Without Rules' at Palazzo Strozzi, with Matisse Table (Tavolo Matisse), 1972, Moveable Blue (Blu mobile), 1973, Untitled (Senza titolo), 1973 e Fiesta, 1973 [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze][© Helen Frankenthaler Foundation -Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPgdqHVUQ5IDdwMFCw8Y21XTKGlu7p8IIc3mQ9WQ5EaU9Q5mNy1ij8o6NVTLBfWnM95tO3xaeLlwkoVPX6q0SymBM5VqzXp_DN2h40HqB2tNQSOXxo9=w700-h467-p-k)
![Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze, veduta della sale 3, con David Smith, Untitled (Zig VI) (Senza titolo, Zig VI), 1964 e Helen Frankenthaler, Alassio, 1960 [© Helen Frankenthaler Foundation -Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczOPjwZvluh3J-oDNd_H9jcBO2LFmjlULDrXfFxbIkFjrrhLobfhr8QHodddrN07vbDPVlAwwkIfJvviyVXua8Y5aidgcN7WiR3gcpkjcUP-vxWF2D-g=w700-h467-p-k)
![An installation view of 'Helen Frankenthaler: Painting Without Rules' at Palazzo Strozzi, with Matisse Table (Tavolo Matisse), Untitled (Senza titolo), 1973 e Fiesta, 1973 [Helen Frankenthaler, Dipingere senza regole, Palazzo Strozzi, Firenze][© Helen Frankenthaler Foundation -Photo Ela Bialkowska OKNOstudio]](https://lh3.googleusercontent.com/pw/AP1GczPS7csF5JEfPDE0OixzCukjY0NeLLkYiFPPgswvjlccDnVonGJ4uHYpgXIRtRayoRMt1QhBHEbNOHbh3K7Dohxcsux9SsCIJKA2jP8jtyjQ5kE4dFYk=w2400-h1600-p-k)
